مولانا

مولانا
سه شنبه 21 اردیبهشت 1400

غزل "سودا " مولانا





ندانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیهون


 

ندانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید


چوکشتی ام در اندازد میان قلزم پرخون


 

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد


که هر تخته فروریزد ز گردش های گوناگون...


           " حضرت مولانا "


رباعی " بهانه " مولانا





سر    در    خاکِ     آسِتان ِ     تو    نَهم


دل   در   خَم  زلف   دلسِتان   تو   نَهم


جانم به لب آمده است لب پیش من آر


تا  جان   به   بهانه   در  دهان   تو  نَهم



              "  حضرت مولانا  "


شعر " بهار " مولانا





آب زنید راه را هِین که نگار می‌رسد

مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد

راه دهید  یار  را  آن  مَه ده چهار را

کز  رُخ نوربخش او نور نثار می‌رسد


           " مولانا "

تک بیت " آزمون " مولانا




گر  نهی تو  لب خود  بر  لب  من  مست  شوی
 
آزمون   کن   که  نه   کمتر   ز     میِ   انگورم! 

 
              "حضرت مولانا "



جملات قصار "ملول " مولوی




آدمی همیشه عاشق آن چیزیست که

 ندیده است ، نشنیده است و فهم نکرده است 

و  شب و روز آن را می طلبد. 

اما از آنچه فهم کرده و دیده ، ملول و گریزان است.


     « فیه مافیه مولانا »



سخنان ناب "همه در توست " مولوی




گفت:
 پیلی را آوردند بر سر چشمه‌ای که آب خورد،
خود را در آب می‌دید و می‌رمید
او مى‌پنداشت که از دیگری می‌رمد ،
 نمی‌دانست که از خود می‌رمد!

همه اخلاق بد ، از ظلم و کین 
و حسد و حرص و بی‌رحمی و کبر ،
 چون در توست ، نمی‌رنجی!
چون آن را در دیگری می بینی
می‌رمی و می‌رنجی!



« مولانا »
« فیه ما فیه »


تک بیت " بنده او باش " مولانا






گُفتم شرابِ وَصل ، به  اُوباش میدهند؟!

باخنده گُفت: بنده ی «او» باش، میدهند 



                  « مولانا »

گفتار بزرگان " هفت پند " مولوی






هفت پند از مولانا  :

شب باش : در پوشیدن خطای دیگران

زمین باش : در فروتنی

خورشیدباش : در مهر و دوستی

کوه باش : در هنگام خشم و غضب

رودباش : در سخاوت و یاری به دیگران

دریاباش : در کنار آمدن با دیگران

خودت باش : همانگونه که می نمایی..


پند "بهشت " مولوی



 نصیحتِ مولانا
 به فرزندش بهاء الدین ولد:


«..اﮔﺮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﯾﻤﺎً ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﯽ . ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺷﻮ ﻭ ﮐﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺪﺍﺭ، ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﺨﺼﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﯽ، ﺩﺍﯾﻤﺎً ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﯽ، ﻭ ﺁﻥ ﺷﺎﺩﯼ ﻋﯿﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﯽ، ﺩﺍﯾﻢ ﺩﺭ ﻏﻢ ﺑﺎﺷﯽ، ﻭ ﺁﻥ ﻏﻢ ﻋﯿﻦ ﺩﻭﺯﺥﺍﺳﺖ.
 ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﯽ، ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺷﯽ ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ ﺭﯾﺤﺎﻥ ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺫﮐﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﺑﺎﻍ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺯﺍﺭ ﻭ ﻣﺎﺭ ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯼ...»

 "ﻣﻨﺎﻗﺐ ﺍﻟﻌﺎﺭﻓﯿﻦ"

تک بیت " انسانم آرزوست " مولوی





   دی شیخ  با چراغ  هَمی گَشت  گِرد  شهر

  کَز دِیوُ و  دَد  مَلولمُ   و  انسانم  آرزوست



                  ... مولوی ..

تبلیغات

تبلیغات

    Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
    ورود کاربران

    ورود کاربران

    عضويت سريع

    عضويت سريع

      نام کاربری :
      رمز عبور :
      تکرار رمز :
      ایمیل :
      نام اصلی :
      کد امنیتی :
       
      کد امنیتی
       
      بارگزاری مجدد
      آمار

      آمار

        آمار مطالب آمار مطالب
        کل مطالب کل مطالب : 1200
        کل نظرات کل نظرات : 0
        آمار کاربران آمار کاربران
        افراد آنلاین افراد آنلاین : 2
        تعداد اعضا تعداد اعضا : 0

        آمار بازدیدآمار بازدید
        بازدید امروز بازدید امروز : 50
        بازدید دیروز بازدید دیروز : 317
        ورودی امروز گوگل ورودی امروز گوگل : 0
        ورودی گوگل دیروز ورودی گوگل دیروز : 6
        آي پي امروز آي پي امروز : 10
        آي پي ديروز آي پي ديروز : 24
        بازدید هفته بازدید هفته : 367
        بازدید ماه بازدید ماه : 2,435
        بازدید سال بازدید سال : 5,821
        بازدید کلی بازدید کلی : 5,821

        اطلاعات شما اطلاعات شما
        آی پی آی پی : 3.238.96.184
        مرورگر مرورگر :
        سیستم عامل سیستم عامل :
        تاریخ امروز امروز : سه شنبه 21 اردیبهشت 1400

        کلیه ی حقوق مادی و معنوی سایت مربوط به اشعار علیرضا ابراهیم پور گیلانی بوده و کپی برداری از آن با ذکر منبع بلامانع می باشد.
        قالب طراحی شده توسط: تک دیزاین و سئو و ترجمه شده و انتشار توسط: قالب گراف